Ένα σπανιότατο έκθεμα του Αρχαιολογικού Μουσείου της Αρχαίας Κορίνθου που αποκωδικοποιούμε με τη βοήθεια της Ιουλίας Τζώνου, αναπληρώτριας διευθύντριας των Ανασκαφών Κορίνθου της ΑΣΚΣΑ.
Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπσμα από το άρθρο Τα «γκουρμέ» μυστικά της Αρχαίας Κορίνθου και της Φραγκικής Συνοικίας που δημοσιεύτηκε στο ethnos.gr και μπορείτε να το διαβάσετε ολόκληρο πατώντας εδώ. Αφορά την πρώτη στάση μιας άκρως ενδιαφέρουσας περιήγησης στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αρχαίας Κορίνθου επικεντρωμένης στα εκθέματα της τροφής.
Πρόκειται για ένα σπανιότατο –αν όχι μοναδικό– έκθεμα: έναν αμφορέα των μέσων του 5ου αι. π.Χ. μαζί με ενιαία κομμάτια από λέπια παστών ψαριών, εύρημα που δεν θα δεις σε άλλα μουσεία. Το δοχείο συντήρησης και μεταφοράς, με το πολύτιμο περιεχόμενό του βρέθηκε στο λεγόμενο Κτήριο των Καρχηδονιακών Αμφορέων. «Είναι ένα από τα καταπληκτικά ευρήματα του Charles K. Williams II, εφόσον μιλάμε για γαστρονομία», υπογραμμίζει η Ιουλία Τζώνου, αναπληρώτρια διευθύντρια των Ανασκαφών Κορίνθου της ΑΣΚΣΑ. Το εν λόγω κτήριο, χτισμένο σε ένα πολυσύχναστο τρίστρατο του 5ου αι. π.Χ., θα μπορούσε να είναι μαγαζί ή ταβερνείο, καθώς στο εσωτερικό του βρέθηκαν σπασμένοι αμφορείς από τη Χίο, τη Χαλκιδική, τη Σάμο, τη Λέσβο, τη Σικελία και την Ισπανία, κάποιοι με υπολείμματα παστών ψαριών του Ατλαντικού Ωκεανού. Συγκεκριμένα, απομεινάρια από τόνους, που διατηρήθηκαν ακριβώς επειδή είχαν στεγνώσει και φυλαχθεί σε αμφορείς, οι οποίοι στη συνέχεια καλύφθηκαν από ασβέστη.
«Αυτού του τύπου οι αμφορείς, οι λεγόμενοι “καρχηδονιακοί”, κατασκευάζονταν στην Ισπανία, τα δε παστωμένα με αλάτι ψάρια δεν ήταν μεσογειακά», σημειώνει η αρχαιολόγος, βάζοντας φωτιά στη φαντασία μας για τις γαστρονομικές συνήθειες των Αρχαίων Κορινθίων. Δεδομένου ότι ζώντας σχεδόν δίπλα στο κύμα είχαν και θαλασσινά δικά τους και αλάτι και κρασί, ποια ανάγκη εξυπηρετούσαν άραγε τα «εισαγόμενα» ισπανικά παστά ή ο χιώτικος οίνος; Μήπως ήταν είδη πολυτελείας; Γεύσεις πιο «γκουρμέ» από τις συνήθεις τοπικές, τυλιγμένες με τη γοητεία του μακρινού και του δυσεύρετου; Ή ήταν άλλοι οι λόγοι που βρέθηκαν εκεί;
Πάντως, εκτιμάται ότι τα υπολείμματα τροφικών προϊόντων που ανακαλύφθηκαν στην ανασκαφή ήταν εκείνα που δεν πουλήθηκαν, καθώς ο χώρος φαίνεται να λειτούργησε με την αρχική του χρήση (όποια και αν ήταν αυτή) για περίπου 40 χρόνια μέχρι τις αρχές του Πελοποννησιακού Πολέμου. Η διακοπή, δηλαδή, της εμπορικής ή διαμετακομιστικής δραστηριότητας πιθανότατα σχετίζεται με τις πολεμικές εξελίξεις και τον περιορισμό της θαλάσσιας διακίνησης που αυτές επίφεραν, τερματίζοντας τις μέρες της ειρήνης και μαζί με αυτές της ευζωίας και των …ντελικάτων απολαύσεων.
Ωστόσο, όπως επισημαίνει η κ. Τζώνου, μέχρι τότε «οι Κορίνθιοι έφταναν στην Ισπανία». Και ας θέλει ο Θουκυδίδης να παρουσιάζει τους Πελοποννήσιους ως τους μονίμως προσκολλημένους στη γη τους ανθρώπους και τους Αθηναίους ως τους μόνους λάτρεις της περιπέτειας. «Φιλοαθηναϊκή προπαγάνδα», σχολιάζει χαριτολογώντας.