Αρχική Ιστορίες Αράζω Σπίτι Βραδιές με γκι και dvd

Βραδιές με γκι και dvd

0
Βραδιές με γκι και dvd

Υπάρχουν κάτι ταινίες που λες και φτιάχτηκαν για να τις βλέπεις μασουλώντας κουραμπιέδες…

Υπάρχουν κάτι ταινίες που λες και φτιάχτηκαν για να τις βλέπεις μασουλώντας κουραμπιέδες…

«Gremlins» του Joe Dante (1984) Χριστουγεννιάτικη συνταγή για μεγάλους, από αυτές που μπαίνουν ψηλά στο ράφι με τα dvd για μην τις φτάνουν τα μικρά παιδιά. Παρ’ όλα αυτά, όλοι με κάποιον τρόπο κατορθώσαμε να τη δούμε σε τρυφερή ηλικία. Ο δημιουργός ανακατεύει την παιδική φαντασία με το χιόνι και τη χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, δημιουργεί ένα από τα πιο χαριτωμένα κινηματογραφικά πλάσματα (Gismo), το πασπαλίζει με τρόμο και μικρές δόσεις camp και το τυλίγει με τη μυθολογία των καλικάντζαρων, παραδίδοντας στο κοινό τα «Gremlins», ένα horror movie σερβιρισμένο σε πλαστικό πιάτο παιδικού χριστουγεννιάτικου πάρτι.

«Bad Santa» του Terry Zwigoff (2003) Άλλη μια συνταγή που δεν απευθύνεται σε μικρά παιδιά, κυρίως σε αυτά που ακόμα πιστεύουν στην ύπαρξη του Άγιου Βασίλη (αν βέβαια υπάρχουν στη σημερινή εποχή τέτοια παιδιά), και αυτό γιατί το βασικό της συστατικό είναι η πλήρης απομυθοποίηση του εν λόγω ήρωα, με τον πιο πολιτικά ανορθόδοξο τρόπο. Για του λόγου το αληθές, ας ρίξουμε μια ματιά στη συνταγή: Αρχικά παίρνουμε τον παραδοσιακό Άγιο Βασίλη, αφαιρούμε από το εσωτερικό του κάθε ίχνος καλοσύνης, γενναιοδωρίας, αγάπης, μύθου και θρησκευτικής τελετουργίας και τον βράζουμε με κυνισμό, μαύρο χιούμορ, ιδιοτέλεια και πολύ αλκοόλ σε σκεύος που αγοράσαμε από το εμπορικό κέντρο. Τέλος, τοποθετούμε δίπλα του ένα παχύσαρκο αγοράκι, αφού πρώτα το έχουμε τσιγαρίσει με αφέλεια και ψιλοκομμένη βλακεία, περιμένοντας η μεταξύ τους χημεία να φέρει τα επιθυμητά ξεκαρδιστικά αποτελέσματα.

«Die Hard» του John McTiernan (1988) Τρομοκρατικές επιθέσεις, ανατινάξεις κτιρίων, βροχή πυροβολισμών, μπουνιές, κλοτσιές, macho ατάκες, τραγελαφικές ανακρίβειες και ένας Βruce Willis που δεν πεθαίνει ποτέ. Τα παραπάνω συστατικά μπορεί να μη φημίζονται για τη χριστουγεννιάτικη γεύση τους, αλλά, για κάποιο λόγο, στο μυαλό μου συνθέτουν την ιδανική χριστουγεννιάτικη ταινία. Είναι που όλα αυτά γίνονται με φόντο τη στολισμένη Νέα Υόρκη; Eίναι που όταν το είχα πρωτοδεί ήταν γιορτές; Είναι οι αυτοσαρκαστικές μπρουσγουϊλικές ατάκες του τύπου τι-γυρεύω-χριστουγεννιάτικα-μέσα-σε-έναν-αεραγωγό-αντί-να τρώω-γαλοπούλα-στο-σπίτι; Δεν γνωρίζω. Όπως και να έχει, ένα καλό action movie τρώγεται ευχάριστα κάτω από τα γκι.
 
«Love Actually» του Richard Curtis (2003). Αν ρώταγες μια οποιαδήποτε ρομαντική χριστουγεννιάτικη κωμωδία τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει, θα σου έλεγε το «Love Actually», γι’ αυτό και από πολλούς έχει χαρακτηριστεί ως «the mother of all romantic x-mas comedies». Το βασικό συστατικό της επιτυχίας της κρύβεται στην ξενόφερτη λέξη fellgoodness, που αδυνατώ να μεταφράσω στα ελληνικά, αλλά φαντάζομαι πως όλοι καταλαβαίνετε τι εννοώ. Το feelgoodness, που είναι εξαιρετικά δημοφιλές τα τελευταία χρόνια, συνδυάζεται τέλεια με τα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια, τα μελομακάρονα και τα στολισμένα δέντρα, γι’ αυτό και οι περισσότεροι το αναζητούν απεγνωσμένα τις γιορτινές μέρες. Στην συγκεκριμένη ταινία είναι κρυμμένο μέσα στο cineplex ρομαντισμό, στους λαμπερούς πρωταγωνιστές, στο πολύχρωμο Λονδίνο και στα ερωτικά κλισέ με ιλουστρασιόν περιτύλιγμα.
 
«Scrooged» του Richard Donner (1988). Αγαπημένη συνταγή, που βασίζεται στο κλασικό αριστούργημα του Charles Dickens, «A Christmas Carol», το «Scrooged» ή αλλιώς «Πάρτι Φαντασμάτων» έχει γεύση παραδοσιακής χριστουγεννιάτικης λιχουδιάς, καθώς προέρχεται από τον ιδανικό συνδυασμό αγνών υλικών που μετουσιώνουν το νόημα των Χριστουγέννων. Η αυτοκριτική, η μετάνοια, η συγχώρεση και η θέληση για μια καινούργια αρχή σιγοψήνονται με το σπαρταριστό χιούμορ, τη λεπτοκομμένη συγκίνηση και τη χορταστική ερμηνεία του Bill Murray, σε ένα γιορταστικό οπτικό έδεσμα που προκαλεί νοσταλγία.
 
Τim Burton Μοvies Αν υπήρχε σχολή κινηματογραφικής κουζίνας, και πιο συγκεκριμένα τμήμα χριστουγεννιάτικων συνταγών, αρχιμάγειρας θα ήταν ο Τim Burton. Ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης έχει καταφέρει με τις δημιουργίες του να δώσει μια διαφορετική γεύση στο τυποποιημένο χριστουγεννιάτικο πιάτο, αντικαθιστώντας τα φανταχτερά χρώματα με σκοτεινούς ουρανούς, τα χαρούμενα παιδάκια με σκυθρωπούς και μαυροντυμένους ήρωες, τα γραφικά χωριουδάκια με γοτθικές συνοικίες, τους υπερήρωες με αντιήρωες και τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα με δραματικά μουσικά θέματα του Danny Elfman.
Αν και όλες του οι ταινίες μοιάζουν να είναι μαγειρεμένες με μαγικό φίλτρο από χριστουγεννιάτικες ιστορίες, ο «Ψαλιδοχέρης» και το «Χριστουγεννιάτικος Εφιάλτης» ήταν αυτές που ξεχώρισαν και ταυτίστηκαν στο μυαλό των περισσότερων με το χριστουγεννιάτικο πνεύμα.
Ο χαρακτήρας του Ψαλιδοχέρη είναι πλέον για τους ενήλικες ότι ο Άγιος Βασίλης για τα μικρά παιδιά, ενώ οι ήρωες του «Χριστουγεννιάτικου Εφιάλτη» πηδάνε με ευκολία από τους παιδικούς εφιάλτες στα παραμυθένια όνειρα των ενηλίκων.
Οι ταινίες του Burton μοιάζουν με χριστουγεννιάτικη ποικιλία πασπαλισμένη με φρεσκοτριμμένο χιόνι από τα ψαλίδια του Edward Scissorhands και κομματάκια σοκολάτας από το εργοστάσιο του Willy Wonka, ενώ τρώγονται ευχάριστα με θέα τη λαμπερή Γκόθαμ Σίτι.
 
ΠΗΓΗ: Εφημερίδα ICookGreek | T. 19
Ακολουθήστε το iCookGreek.com στο Google News, την κορυφαία on-line γαστρονομική εφημερίδα με καθημερινή ενημέρωση.

ΠΡΟΣΦΑΤΑ