«Να ΄ταν οι πέτρες ζάχαρη, να ρίξουμε στη λίμνη για να γλυκάνει το νερό, να πιει η Κυρά Φροσύνη» Δημοτικό Τραγούδι της Ηπείρου
Τα Σύβοτα έχουν παραλίες σπάνιας ομορφιάς. Κι η Πάργα μια δουλεμένη από το χρόνο γοητεία, όπως όλες η περιοχές της Ελλάδας με βενετσιάνικο παρελθόν. Αξίζει όμως να βρεθείς φθινόπωρο στο Βοϊδομάτη ποταμό, να δεις πώς βγάζει η φύση τη γλώσσα της σε ταλαντούχους ζωγράφους χαρίζοντας απλόχερα πορτοκαλοκόκκινες και χρυσοκαφετί ακουαρέλες που κόβουνε ανάσες.
Κι ύστερα το καταχείμωνο να χάνεσαι με το σολάρισμα ελληνική απόκριση σε μυθικούς τζαζ αυτοσχεδιασμούς. Ένα πρωτόγνωρο μουσικό παράπονο ψυχής που αιωρείται αιώνες πάνω από το βροχερό Μέτσοβο, τη χιονισμένη Κόνιτσα, το απάτητο -όπως το λένε- Σούλι, τα πέτρινα Ζαγοροχώρια και εκείνη τη λίμνη των Ιωαννίνων που στοιχειώθηκε από το θρύλο της Κυρά-Φροσύνης.
Από το αρχαίο Μαντείο της Δωδώνης και τις Πύλες του Αχέροντα ως τα διάσπαρτα μεσαιωνικά και βυζαντινά απομεινάρια κι από την παραδοσιακή λαϊκή αρχιτεκτονική, τα ξυλόγλυπτα, τη χρυσοχοΐα και την αργυροχοΐα μέχρι τα μοναδικά δημοτικά της τραγούδια, τα μοιρολόγια της και τα τραγούδια της ξενιτιάς, η Ήπειρος αποτελεί ίσως την πιο πανηγυρική απόδειξη ότι ο γαστρονομικός πλούτος ενός τόπου είναι πάνω από όλα ζήτημα της ιστορίας και του πολιτισμού του. Με λίγο τσίπουρο κι ένα κομμάτι πίτα για μεζέ ξεναγηθείτε σε μια γη που τα έχει όλα σε βαθμό υπερθετικό.
