Πάω Αιγαίο…
Για τις Κυκλάδες. Για τη Σίκινο, τη Σέριφο, την Ίο, τη Σαντορίνη, τη Μύκονο, τη Φολέγανδρο, την Αμοργό. Γιατί είναι νησιά στα όρια της ποίησης που όμως, ναι! Υπάρχουν στ' αλήθεια.
Για τα άνυδρα καλοκαίρια, μόνο πέτρα, ήλιο και αλάτι. Είναι total greek μινιμαλισμός και τον λατρεύω.
Για το κλισέ του λευκού σπιτιού στο ατέλειωτο γαλάζιο. Πώς να το κάνουμε τώρα , κάποια πράγματα δεν χορταίνεις να τα ζεις.
Για την κουζίνα τους. «Αφαίρεσε τα πάντα και κράτα μόνο την ουσία», αυτή είναι η σύνοψη της κυκλαδίτικης λογικής, όταν φτάνει η ώρα για μαγείρεμα. Λιτή όσο δεν παίρνει, να νιώθεις τα υλικά, να μπορείς να τα ονοματίσεις ένα ένα κι ας μην είσαι γευσιγνώστης: να η ντομάτα, να το κρεμμύδι, ορίστε κι ο βασιλικός. Όσο όγκος τους λείπει τόση γλύκα έχουν. Δεν υπάρχουν -λένε- πιο μελένια λαχανικά από αυτά που φύτρωσαν δίπλα στο κύμα.
Για τους ελαιώνες που βγάζουν ως τη θάλασσα. Γιατί Αιγαίο δεν είναι μόνο οι άνυδρες Κυκλάδες. Είναι και γάργαρα νερά, μποστάνια πλούσια σε κηπευτικά και λαχανικά, λεμονιές, νεραντζιές, πορτοκαλιές, γλυκάνισο και μαστίχα. Είναι η Χίος και η Μυτιλήνη. Το πιάτο σου να ξεχειλίζει από την πληθωρικότητα της γειτονικής Ανατολής και τον πλούτο των ντόπιων υλικών. Κανέλες και γαρίφαλα, παγωμένο ούζο, λαδοτύρια, σαρδέλες, μια θάλασσα ελαιόλαδο, όλα να σου φωνάζουν: «Είσαι στη γη της αφθονίας. Τα πάντα εδώ είναι πολλά: φαγητά, ποτά και συναισθήματα»! Για τα Δωδεκάνησα Σε ένα άλλο ταξίδι όμως. Έτσι κι αλλιώς είναι γνωστό πως αν μπλέξεις με το Αιγαίο, δεν ξεμπλέκεις ποτέ. Και -μεταξύ μας τώρα- ευτυχώς!
Γιατί γουστάρω τον Ελύτη. Πρέπει να το παραδεχτώ και να το δεχτείς κι εσύ, trendy εαυτέ μου. Όλα στο Αιγαίο μου τον θυμίζουνε:
«Εκεί να πάω σ' ένα νησί πετραδερό
που ο ήλιος το λοξοπατάει σαν κάβουρας
κι όλος τρεμάμενος ο πόντος ακούει κι αποκρίνεται.
Πάνοπλη {...} κίνησα –δεύτερη φορά– και τίποτα.
Κιόλας η ώρα εννιά στο μόλο της Μυκόνου
έσβηνα μες στα ούζα και στα εγγλέζικα...»
