Πάω Κρήτη...
Γιατί μου λέει ιστορίες για Σαρακηνούς και Βενετσιάνους. Το ιστορικό σταυροδρόμι των θαλασσινών περιπλανήσεων λαών και των τριών ηπείρων που βρέχονται από τη Μεσόγειο με τραβάει σα μαγνήτης όλα τα ...μεγάλα παιδιά που τους αρέσουν τα παραμύθια με πειρατές και δεσποσύνες.
Γιατί μου αρέσουν οι Κρητικοί. Ανδρώθηκαν στην απομόνωση και στον πόλεμο. Αποτέλεσμα ήταν να αναπτύξουν έναν πολύ δυνατό σύστημα αξιών με δέος προς τις έννοιες της ανεξαρτησίας και της περηφάνιας. Μεγάλωσαν σε ένα πλούσιο νησί. Αποτέλεσμα είναι γενναιοδωρία και πολλά κεράσματα. Έμαθαν να φτιάχνουν και να πίνουν τσικουδιά. Αποτέλεσμα: μερικά από τα καλύτερα γλέντια της Ελλάδας.
Γιατί σαν τα ορεινά χωριά της Κρήτης δε συναντώ αλλού. Εκεί ακόμη και σήμερα η Κρήτη γιορτάζει τις χαρές και τις λύπες της με τον τρόπο που κληρονόμησε από το παρελθόν. Αν βρεθείτε σε παραδοσιακό κρητικό γάμο θα καταλάβετε τι σημαίνει αυτό.
Για την απίθανη φύση της. Ζεστός ήλιος της Μεσογείου και του νότου, που λάμπει 9-10 μήνες το χρόνο, επιβλητικός Ψηλορείτης, μαγευτικά φαράγγια, αμμουδερές παραλίες, μόνες ή παρέα με τα φοινικόδεντρα...
Για τα Χανιά και το Ρέθυμνο ...και συγγνώμη Ηράκλειο αλλά κάποιες προσωπικές αδυναμίες δεν κρύβονται...
Γιατί είτε θέλω γραφικό χωριό είτε κοσμοπολίτικες ζώνες υψηλού τουρισμού, η Κρήτη έχει κάτι πάντα κάτι για μένα. Πίνω μαζί της μια τσικουδιά, να μην την προσβάλλω, και μετά την απολαμβάνω όπως νομίζω.
Για τον Καζαντζάκη της. « Αυτό ήμουν αιώνια, αυτό θα είμαι αιώνια, πέρασε αστραπή η στιγμή που στροβιλίστηκες, άγριο χώμα της Κρήτης, κι έγινες αγωνιζόμενος άνθρωπος». Λόγια του μεγάλου από την «Αναφορά στον Γκρέκο».
