Για να θεωρήσουμε τον foodie έναν «gourmet» της δεκαετίας των '00ς, θα πρέπει να τον δούμε απαλλαγμένο από το σνομπισμό, τις εμμονές και τη γραφικότητα του Γάλλου προγόνου του. Στοιχεία που ακόμη κι αν είχαν μια λογική σε εποχές που το καλό φαγητό ήταν ακριβό και σπάνιο, σήμερα είναι απλώς out, «ψωνίστικα» και γραφικά. Ο foodie δεν θα αξιολογήσει ποτέ ένα εστιατόριο από το αν έχει πατέ τρούφας και υγραντήρα πούρου, αλλά θα εκτιμήσει ιδιαίτερα το γεγονός ότι δεν του πρόσφεραν προτηγανισμένο κεφτεδάκι και έτοιμη τηγανητή πατάτα. Θα χαρεί αν δει αληθινό λουλούδι στο τραπέζι, ακόμη κι αν είναι σε βαζάκι-κρασοπότηρο και θα εκτιμήσει το πηγαίο κέρασμα ενός σπιτικού χαλβά, το οποίο είναι απόλυτα σε θέση να ξεχωρίσει από ένα «καταναγκαστικό» κέρασμα για λόγους P.R.
Ένας foodie εκτιμάει όλα τα ιδιαίτερα τοπικά προϊόντα, και όχι μόνο εκείνα που κοστίζουν μια περιουσία. Οι ξεχωριστές γεύσεις της Ελλάδας, όπως ένα λαδοτύρι, ένα κριθαροκούλουρο, μια λιαστή ντομάτα, μια τσικουδιά, μια «γούνα», ένα γλυκανισάτο ούζο, ένα σαρμαδάκι, του λένε κάτι περισσότερο από τη γαστριμαργική απόλαυση: του ψιθυρίζουν μυστικές πλευρές της ζωής των ανθρώπων του βουνού ή της θάλασσας, του χωριού ή της μικρής επαρχιακής πόλης, τον βάζουν με μαγικό τρόπο μέσα στις ζωές τους και στα βαθύτερα στοιχεία που αποτελούν την κοινωνία τους και τον βοηθούν πραγματικά να γνωρίσει και να αγαπήσει τη χώρα του.
Ένας foodie φυσικά και τρώει πίτσα, απλώς ξέρει ποια είναι η καλύτερη! Το ότι γνωρίζει τι τρώει, πώς το τρώει, γιατί το τρώει, και το ότι δε στηρίζει τη διατροφή του σε fast, junk ή delivery, δε σημαίνει ότι δεν μπορεί να εκτιμήσει τη διαχρονική αξία μια πίτσας την ώρα του ντέρμπι ή ενός ζουμερού χάμπουργκερ παρέα με το αγγελούδι του. Ίσα ίσα η πρώτη ιδιότητα ενός foodie είναι η απόλαυση που μπορεί να αντλήσει από τη γευστική εμπειρία και καμιά φορά δεν υπάρχει τίποτα πιο απολαυστικό από το να παραγγείλεις έτοιμο φαγητό, γιατί καμιά φορά το να μαγειρέψεις είναι απλώς σκότωμα.
Μπορείς κι εσύ να είσαι foodie…Για να είσαι foodie δε χρειάζεται να έχεις σπίτι στην Εκάλη. Δε αρκεί όμως και να σου αρέσει το φαγητό. Χρειάζεται να ενδιαφέρεσαι για αυτό. Να το ψάχνεις. Να του αφιερώνεις το χρόνο του. Να διαμορφώνεις άποψη. Να ξέρεις τι σου αρέσει και τι όχι και γιατί. Ένας foodie είναι αδύνατον να απαντήσει «Δεν ξέρω» στην ερώτηση «Τι τρως;». Εκτός κι αν τρώει στο ...αεροπλάνο. Γνωρίζει πότε ένα τρόφιμο χαρακτηρίζεται καλό, αναζητεί την ποιότητα, τη φυσική γεύση, τη φρεσκάδα στο πιάτο του, αλλά –όχι, δε θα δυσκολευτεί ποτέ να φάει στο σουβλατζίδικο. Ούτε τρέχει μανιακά από φάρμα σε φάρμα για να βρει Το Απόλυτο Φυσικό/Βιολογικό Προϊόν, όμως αν πέσει πάνω στο real thing θα το εκτιμήσει και θα το αγοράσει.
Αν ξέρει ο foodie τη διαφορά ανάμεσα σε ντοματάκι Σαντορίνης και pomondori; Μπορεί ναι, μπορεί όχι. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Θα ακούσει πάντως με ενδιαφέρον μια κουβέντα που θα φωτίζει τα χαρακτηριστικά τους. Αρκεί να μην περνάει το όριο, έτσι; Μια ντομάτα, όσο γλυκιά, κόκκινη, λεπτόφλουδη και ιδιαίτερη κι αν είναι, παραμένει μια ντομάτα. Κι ένας foodie έχει σίγουρα κάτι πιο σημαντικό από αυτή να συζητήσει.
