Advertisement



Ποτέ χωρίς φέτα

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2011.

Ποτέ χωρίς φέτα
Ελληνική όσο το ζεϊμπέκικο, η μπέσα και το μπλε του Αιγαίου, η φέτα είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα διεθνώς στοιχεία της γαστρονομικής μας παράδοσης, αλλά και το πιο δημοφιλές τυρί εγχωρίως, αφού κάθε Έλληνας καταναλώνει περί τα 12-13 κιλά φέτας το χρόνο επί συνόλου 22-23 κιλών τυροκομικών.
«Do you like Fräulein the Greece?» ρώτησα σαν άλλος Αντώνης Καλογιάννης την αιθέρια Σκανδιναβή που καθόταν στο διπλανό τραπέζι. «Όου, γιες» μου απάντησε, “δε άιλαντς, ούζο, φέτα...” και τα μάτια της γελούσαν. Τέλος, αυτό ήταν. Την είχα ερωτευτεί. Μετά ήρθε ο ξανθός δίμετρος φίλος της, έπιασα το νόημα και γύρισα στο σαγανάκι που είχα αφήσει στη μέση.
Λίγα πράγματα έχουν τόσο χαρακτηριστική γεύση από Ελλάδα όσο η φέτα. Κι ας πέρασε των παθών της τον τάραχο για να γίνει επιτέλους τυρί με προστατευόμενη ονομασία προέλευσης. Την έχουμε συνδέσει με τον τόπο μας, είναι εγγεγραμμένη στα μητρώα των γευστικών μας αναμνήσεων. Είναι το πρώτο τυρί που δοκιμάζουμε όταν είμαστε παιδιά, τόσο αγνή όσο το γάλα… Είναι ο μεζές μας με ένα ποτήρι μυρωδάτο ούζο, μπροστά σε μια ακρογιαλιά. Είναι το πρωινό μας, με λίγο βούτυρο πάνω σε ζεστό ψωμί. Για εμάς τα αγόρια είναι η ελπίδα μας να μην μείνουμε νηστικοί, μπροστά στα συχνά απλησίαστα καζάνια του στρατού (ένας συν-φάνταρος επέζησε σε όλη τη βασική εκπαίδευση μόνο με φέτα και ψωμί!).
Είναι αυτό που θα κρίνει αν η σαλάτα είναι όντως χωριάτικη, αυτό που λιώνει στις γαρίδες σαγανάκι μας, η απόλυτη ερωμένη της ντομάτας. Παίρνω βαθιά ανάσα και συνεχίζω - τίποτα δεν πάει όσο η φέτα με τα λαδερά, με τα φρέσκα φασολάκια και όλους αυτούς τους πράσινους μεζέδες της γης, που τώρα είναι στην καλύτερή τους εποχή. Φτιάχνουμε αυγά με πατάτες; Φτιάχνουμε σπυρωτά γεμιστά, κοκκινιστά κρέατα, θαλασσινά; Διαολιζόμαστε αλλά το καταλαβαίνουμε απόλυτα όταν -πριν ξεκινήσουμε το φαγητό- κάποιος πεταχτεί και πει: «Η φετούλα πού είναι;». Γεμίζει τις πίτες μας, γίνεται σαγανάκι, μπαίνει σε πιπεριές και κολοκυθοανθούς, δίνει τρελή γεύση στους κολοκυθοκεφτέδες, γίνεται μπουγιουρντί. Και σαν να μη μας έφτανε η extravaganza αυτή, τη βάζουμε και στο τελείωμα μαζί με τα φρούτα μας. Καλοκαιράκι... καρπούζι, πεπόνι ή σταφύλια με φέτα.
Στον αστερισμό της φέτας
Δεν μπορεί όποιο κι όποιο λευκό τυρί που μοιάζει με φέτα να πάρει και τον τίτλο. Ο τίτλος είναι ακριβοθώρητος και τον αξίζει μόνο το τυρί που είναι φτιαγμένο από ελληνικό πρόβειο ή αιγοπρόβειο (μείξη με 30% κατσικίσιο) γάλα. Αν έχει αγελαδινό γάλα δεν είναι φέτα, μπορεί να είναι τελεμές. Μετά την πήξη της στραγγίζεται σε καλούπια, τοποθετείται σε υγρό άλμης ή ξινόγαλου, κομμένη σε μεγάλα κομμάτια για 2-3 μήνες και... voila, είναι έτοιμη! Και από ποικιλίες; Όπως κάθε «γυναίκα», η φέτα μπορεί να σε φλερτάρει ως σκληρή και ξινούτσικη ή πικάντικη αλλά και ως πιο μαλακή και βελουδένια.
Μετά το ΠΟΠ δεν έχει ΣΤΟΠ
Το τι έχει περάσει η φέτα, για να της αναγ νωρίσουν επισήμως ότ ι είναι ελληνικό προϊόν και να γίνει ΠΟΠ (προϊόν Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης) δε λέγεται. Διάφορες χώρες όπως η Δανία, η Ολλανδία και η Γερμανία, παράγουν λευκά τυριά, τα οποία μέχρι πριν λίγα χρόνια ονόμαζαν αδιακρίτως «φέτα».

Αν η original φέτα ήταν άνθρωπος, με τόσους «σωσίες» και κακέκτυπα που κυκλοφορούσαν στο εξωτερικό θα είχε πάθει κρίση ταυτότητας! Η πρώτη φορά που τέθηκε σε ισχύ η προστασία της ως ΠΟΠ, ήταν το 1996. Το αποτέλεσμα ήταν να γίνει ο κακός χαμός από τις χώρες που έβγαζαν «φέτα», όπως η Δανία, η Γερμανία αλλά και η Γαλλία. Τρία χρόνια αργότερα και μετά από αντιδράσεις και πιέσεις, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ακυρώνει την απόφαση αυτή.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διεξάγει καινούρια έρευνα για το «τίνος είναι, ρε γυναίκα, το … τυρί», καταλήγει στο ότι κακώς αναιρέθηκε η απόφαση και ξαναβάζει τη φέτα στη λίστα με τα ελληνικά ΠΟΠ προϊόντα. Η Δανία και η Γερμανία ξανακάνουν προσφυγή κατά της απόφασης (ποπό όρεξη και επιμονή!), η οποία βέβαια απορρίπτεται το 2005.

Αν μπερδευτήκατε και αναρωτιέστε αν τελικά είναι δική μας η φέτα, ναι! Να σας το πω και στα δανο-γερμανικά; «Για!». Το 2007 μάλιστα έληξε και η προθεσμία που είχαν οι παραγωγοί τυριού τύπου φέτας εκτός Ελλάδας, για να βγάλουν την ονομασία «Φέτα» από τα προϊόντα τους. Sorry guys...
Ας σοβαρευτούμε
Η καταχώριση της φέτας ως ΠΟΠ πρόσθεσε ένα δυνατό χαρτί στα χέρια μας. Αλλά το θέμα δεν είναι μόνο να πάρουμε το προβάδισμα στις αγορές του εξωτερικού. Το στοίχημα είναι να εντάξουμε όλα αυτά τα δικά μας «καλούδια» σε ένα ευρύτερο πλαίσιο προβολής της ελληνικής κουζίνας και να την ενισχύσουμε ως κινητήρια δύναμη του τουρισμού μας. Η ελληνική γαστρονομία είναι λαμπερή όσο ο ελληνικός ήλιος, κι όμως δεν την αξιοποιούμε όσο μπορούμε, τη χειριζόμαστε με σπασμωδικές κινήσεις, με αρπαχτές και επιπολαιότητες.

Την ίδια στιγμή η Ισπανία, για παράδειγμα, μας έχει «βάλει τα γυαλιά». Έχει πάρει τη γαστρονομική της ταυτότητα στα σοβαρά και την πουλάει με ένα μάρκετινγκ υποδειγματικό, καταφέρνοντας να κάνει το 20% των τουριστών της να την επισκέπτονται μόνο για το φαγητό της. Θα μου πείτε: «με τη φέτα θα προσελκύσουμε κόσμο;». Δεν είναι μόνο η φέτα, είναι όλο το ψηφιδωτό των ελληνικών γεύσεων που πρέπει να φτιάξουμε και να αναδείξουμε. Είμαστε αρκετά μάγκες για να το κάνουμε;
  • Ριζότο με μανιτάρια και ζωμό κοτόπουλου
    Ριζότο με μανιτάρια και ζωμό κοτόπουλου
  • Σκεπαστή πίτσα (καλτσόνε)
    Σκεπαστή πίτσα (καλτσόνε)
  • Σπιτική πίτσα με διάφορα τυριά
    Σπιτική πίτσα με διάφορα τυριά
  • Εύκολο σουφλέ με σπαράγγια
    Εύκολο σουφλέ με σπαράγγια
  • Τυροπιτάκια κουρού με φέτα και κασέρι
    Τυροπιτάκια κουρού με φέτα και κασέρι
  • Μπριάμ με κρασί και γαρίδες
    Μπριάμ με κρασί και γαρίδες
  • Φιογκάκια με κρέμα, ζαμπόν και πεκορίνο
    Φιογκάκια με κρέμα, ζαμπόν και πεκορίνο
  • Μπαρμπούνια με βότανα και μαρμελάδα παντζάρι
    Μπαρμπούνια με βότανα και μαρμελάδα παντζάρι
  • Κουνέλι με γιαούρτι, σκόρδο και μαϊντανό
    Κουνέλι με γιαούρτι, σκόρδο και μαϊντανό
  • Μους με φρέσκα τυριά, ταχίνι και φουντούκια
    Μους με φρέσκα τυριά, ταχίνι και φουντούκια
  • Ρεβιθοσαλάτα με καπνιστή πέστροφα
    Ρεβιθοσαλάτα με καπνιστή πέστροφα
  • Αρνάκι κοκκινιστό
    Αρνάκι κοκκινιστό