Το πιο παραδοσιακό κρασί του ελληνικού τραπεζιού υπήρξε ταυτόχρονα και το πιο παρεξηγημένο. Όμως βρισκόμαστε στο 2011, και η ρετσίνα δεν μπορεί να αποτελεί πλέον… ταμπού.
Ένα απόσταγμα που ξεκουράστηκε για χρόνια σε δρύινα βαρέλια για να μας δώσει απλόχερα πρωτογενή αρώματα λευκόσαρκου ροδάκινου, αλλά και αρώματα βανίλιας, ξύλου και καραμέλας.
Το τυρί θεωρείται… αδερφή ψυχή για το κρασί. Απλούστατοι συνδυασμοί των δύο οδήγησαν και τους πιο επιλεκτικούς ουρανίσκους σε έκσταση, αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά πως «ουκ εν τω πολλώ τω ευ».
Η λευκή ποικιλία που φέτος «φοριέται» όσο καμία άλλη, τόσο στην ανοιξιάτικη εκδοχή του επιδόρπιου οίνου όσο και στην καλοκαιρινή, ξηρή και δροσερή διάστασή της.
Ο 11ος Διεθνής Διαγωνισμός Οίνου της Θεσσαλονίκης ολοκληρώθηκε με επιτυχία, και τα βραβευμένα κρασιά ουκ ολίγα. Νέοι και παλιοί «παίκτες» μοιράστηκαν διακρίσεις.
Μ' άρεσε η προσέγγιση σου Γιάννη και συμφωνώ με την Χριστίνα για τους εστιάτορες.
eirini panou, 28. Φεβρουαρίου, 2012 | Περισσότερα..
Πολύ καλά τα λες, φίλε, Γιάννη. Και ας μην ξεχνάμε και την επίσης πονεμένη...
Χριστίνα, 15. Φεβρουαρίου, 2011 | Περισσότερα..